Een Amerikaanse studie speculeerde in 2017 dat vitamine K ‘may become a potential compound for future development of anticancer therapy’. Daarbij werden vooral de mogelijkheden bij prostaatkanker benadrukt. Aan deze verwachting lagen niet alleen in vitro studies ten grondslag. In sommige onderzoeken, zoals die in het kader van het European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC-Heidelberg), werd ook een inverse relatie vastgesteld tussen de inname van vitamine K via de voeding en een afnemend risico op prostaatkanker. Dat effect was te danken aan vitamine K2 ofwel menaquinon, dat voorkomt in vlees, eieren, zuivel en de Japanse vorm van gefermenteerde soja met de naam natto. Voor de andere vitamine K-vorm, K1 (fylloquinon) dat onder meer voorkomt in groene bladgroenten en boter, was er géén effect.

Een dergelijk onderzoeksresultaat kon in 2018 niet worden aangetoond in de deelstudie van de Prostate, Lung, Colorectal, and Ovarian Cancer (PLCO) Screening Trial, opgezet vanuit het Amerikaanse National Cancer Institute. De inname via de voeding, aan de hand van de vragenlijsten Dietary Questionnaire (DQX) en Dietary History Questionnaire (DHQ), werd vastgesteld voor vitamine K1 en K2 afzonderlijk en voor het totaal. Gedurende een follow-up van 11,8 jaar kregen 2.978 van de 28.356 mannen die de DQX voltooiden prostaatkanker. Bij degenen die DHQ voltooiden, 48.090 mannen, kregen er 2.973 deze ziekte. In respectievelijk 490 en 647 gevallen ging het om prostaatkanker in een vergevorderd stadium.

Via geen van de twee methoden vonden de onderzoekers een significant verband tussen vitamine K en de ontwikkeling van prostaatkanker. Dat gold ook wanneer afzonderlijk werd gekeken naar het effect van alleen vitamine K1 of K2 of wanneer onderscheid werd gemaakt tussen het wel of niet vergevorderd zijn van de kanker.