Ook voor mannen dus. Het Londense King’s College Hospital laat nu 24/24 uur mannen toe bij moeder en kind vlak na de bevalling. Meestal worden mannen 's avonds nog naar huis gestuurd, wat al vanaf de start een verkeerd signaal geeft voor het vaderschap.

Vrouwen worden nog te veel afgeschermd van de harde waarheden rond de bevalling. Onterecht, zegt Watson, want aanstaande moeders zijn daardoor slecht voorbereid. Ook normale en veilige bevallingen kunnen traumatisch zijn, die moeders voor het leven tekenen. De kloof tussen de (idyllische) verwachtingen en de harde realiteit kan voor hen een bron van schuldgevoelens en verdriet vormen.

Dat vrouwen meer keuze hebben voor thuisbevalling of voor keizersnede, is een goede zaak, maar te grote aandacht voor die kwestie verdringt het debat rond vrouwen die uit 'de lagere klassen’ komen, die niet dezelfde middelen hebben. Denk aan de hogere sterfte tijdens bevalling bij vrouwen die niet dezelfde taal spreken, dat bleek recent uit een studie.

De pil heeft de vrouw meer zelfbeschikking gegeven, desondanks is de helft van de Britse zwangerschappen nog steeds ongepland. Artsen gaan er gemakshalve van uit dat alle zwangerschappen gewenst zijn, maar alleen al omdat ze die kwestie nooit aansnijden, dragen ze een steentje bij tot de sociale druk om kinderen te krijgen, of om een zwangerschap voort te zetten. Zijn verloskundigen en gynaecologen zelf te idyllisch over het moederschap zodat ze gevoelige kwesties zoals postnatale depressie, genitale verminking en huiselijk geweld uit de weg gaan?

Wie draagt in de praktijk de grootste schuld bij vruchtbaarheidsproblemen? Hoe goed zijn aandoeningen zoals hemorragie, hysterectomie, verzakking, fibroïden enz. bekend? Rond die kwesties heersen vele mythes en misverstanden bij vrouwen.

Positief: in de geneeskunde is het vrouwelijk aandeel in leidinggevende functies groter dan elders. De perfecte plek dus om gelijkheid in sekse te bevorderen, besluit Watson.