Een hoge dosis vitamine D verlaagt insulineresistentie en vertraagt de toename van de HbA1c-waarde bij patiënten met diabetes type 2. Artsen zagen ook dat PTH en de excretie van albumine daalden. De FGF-23 steeg echter.
De enkele epidemiologische studies die over FGF-23 verschenen zijn, spreken van een mogelijke cardiovasculaire risicofactor. Maar mogelijk is het metabolisme rond FGF-23 verstoord bij diabetes en heeft vitamine D deze storing hersteld. Onderzoekers denken daarom dat de toename van FGF-23 eerder een gevolg is van de betere insulinewerking.
Vitamine D is nodig voor de productie van insuline en versterkt de werking van insuline. Klinische studies met vitamine D-supplementen geven niet altijd het verwachte resultaat. Volgens dit onderzoek onderdrukt vitamine D het hsCRP-niveau niet (ontstekingsfactor).
Patiënten hadden type 2-diabetes en dit al meer dan 10 jaar lang. Ze leden ook aan een mild tekort aan vitamine D. Ze kregen eerst een injectie met 300.000 I.E. vitamine D3 (of placebo); na drie maanden volgde een tweede injectie (150.000) bij patiënten met een 25(OH)D3 lager dan 80 nmol/l. Andere patiënten kregen een placebo.
Referenties
Jehle S, Lardi A, Felix B et al. Effect of large doses of parenteral vitamin D on glycaemic control and calcium/phosphate metabolism in patients with stable type 2 diabetes mellitus: a randomised, placebo-controlled, prospective pilot study. Swiss Med Wkly. 2014 Mar 20;144:w13942
Nieuwsbriefartikel
Rubriek
Onderzoek
Auteur
Editienummer
